فرآیندِاسترس
هرمحرکی را، که باعث ایجاد استرس می شود، چه مثبت و چه منفی، استرسور یا همان استرس زا ها می نامند. آنچه برای شما می تواند استرس زا باشد، برای همکار شما، رئیس شما یا دوست شما استرس زا نیست. چون هر کدام از ما انسانها منحصر به فردیم، در محیط که قرار می گیریم نیز واکنش های منحصر به فرد و متفاوت از یکدیگر به محرک ها نشان می دهیم. با این حال، بدن ما به روش های مختلف به این استرس زا ها پاسخ می دهند.
وقتی به عنوان منبع خطر، یک محرک را تجربه می کنیم، بدن های ما به شکلی حقیقی و فیزیکی پاسخ می دهند. به هنگام مشاهده ی یک تهدید، خواه تهدید بدن ما یا دیگر جنبه ی سلامتی مان، بدن ما با واکنشِ "پاسخ جنگ و گریز" پاسخ می دهد.غده ی هیپوفیز هورمونی را به جریان خون منتشر می کند که بدان هورمون،
آدرنوکورتیکوتروفیک می گویند ) ACTH (، که این هورمون ها غده های فوق کلیه را تحریک به تولید آدرنالین و کورتیزول می کند که به هورمون های استرس معروف اند. آنها این امکان را برای ما محیا می کنند که تیز و متمرکز بوده، زمان واکنش را تسریع کرده و موقتا قدرت خود در زمانی که تصمیم می گیریم برویم یا بمانیم و دعوا کنیم، بالا می برد.
زمانی که یک خطر از بین می رود، هورمون ها مجددا جذب شده و بدن به حالت طبیعی خود باز می گردد. برای برخی از ما این فرآیند، بیشتر از دیگران روی می دهد. برای مثال، افرادی که در معرض موقعیت هایی با استرس بالا قرار می گیرند، گاه در برابر آنها ایمن می شوند، مانند یک تکنسین فوریت های پزشکی که هر روز با افراد آسیب دیده ی تصادف های خودرو سروکار دارند. آنها می توانند بدون واکنش "پاسخ جنگ و گریز" پاسخ دهند، در حالی که کسی که تا کنون تصادفی را از نزدیک ندیده نمی تواند این گونه تجربه کند.
خبر خوب این است که استرس توسط موقعیتی که در آن قرار می گیرید ایجاد نمی شود، بلکه واکنش شما با آن موقعیت استرس ایجاد می کند. اگر بیاموزیم که واکنش های مان را به استرس زا ها مدیریت کنیم، می توانیم برخی از این استرس زا ها را کم تر و یا حتی از زندگی مان حذف کنیم.
:: بازدید از این مطلب : 2
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0