سازمانها با قابلیت های مدیریتی اداره می شوند، حال آنکه پیاده سازی استراتژی بیش از آنکه نیازمند مدیریت باشد نیازمند راهبری است.
علت اول باعث ایجاد شکافی بین لایه استراتژیک (راهبری) و لایه عملیاتی(مدیریتی) سازمان می شود.
اکثر مدیران سازمان خود به خمیر مایه تفکر استراتژیک، به سراغ برنامه ریزی استراتژیک را مشاوران طراحی و تدوین می کنند و مدیران و کارکنان نقشی در تدوین آن ندارند.